Η επίσκεψη στο Μουσείο της Mercedes-Benz στη Στουτγκάρδη δεν αφορά μονάχα τους ταγμένους petrolheads. Είναι μια βουτιά στον χρόνο, που αρχίζει με ένα λευκό άλογο και προχωρά στη γέννηση της σύγχρονης μετακίνησης.
Στους εντυπωσιακούς του ορόφους, η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από εμβληματικά ορόσημα: από το Benz Patent-Motorwagen και το τολμηρό ταξίδι της Bertha Benz που απέδειξε την αξία του, μέχρι τα θρυλικά «Ασημένια Βέλη» που κυριάρχησαν στις αγωνιστικές πίστες. Ωστόσο, το μουσείο αποκαλύπτει και την πιο ανθρώπινη πλευρά της μάρκας. Την εμμονή με την ασφάλεια, που άρχισε από τα πρώτα πειραματικά crash tests της δεκαετίας του ’50 και τους «σιωπηλούς ήρωες», τα ανδρείκελα δοκιμών, που «θυσιάστηκαν» για να κάνουν τα σύγχρονα αυτοκίνητα πιο ασφαλή για όλους μας.
Είναι μια συναρπαστική εμπειρία μέσα σε ένα εμβληματικό κτήριο της πόλης, που άνοιξε για πρώτη φορά τις πόρτες του για το κοινό στις 19 Μαίου 2006.
DNA: Η βάση του Μουσείου
Σύμφωνα με τους σημαντικότερους ταξιδιωτικούς οδηγούς, το μουσείο της Mercedes-Benz είναι ο Νούμερο 1 προορισμός για όσους επισκέπτονται την Στουτγκάρδη και ένα από τα καλύτερα μουσεία στον κόσμο. Ψηφισμένο ως κορυφαίο ακόμα και από ανθρώπους που δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με το αυτοκίνητο. Το μουσείο έχουν επισκεφθεί περισσότεροι από 14 εκατομμύρια άνθρωποι, εκ των οποίων 950.000 μέσα στο 2025.
Η αρχιτεκτονική του 16.500 m2 κτιρίου θυμίζει τη δομή του DNA ενώ λειτουργικά συγγενεύει με το Guggenheim της Νέας Υόρκης. Ο επισκέπτης ανεβαίνει με ασανσέρ στον τελευταίο όροφο και σπειροειδώς κατεβαίνει, περνώντας από διαδρόμους και αίθουσες που αφηγούνται όλα τα σημαντικά γεγονότα στον κόσμο (ιστορία, εφευρέσεις, μουσική κτλ.) μέσα από αντικείμενα και φωτογραφίες, παράλληλα με την εξέλιξη του αυτοκινήτου.
Μόνιμα και εναλλασσόμενα εκθέματα, τοποθετημένα στρατηγικά και χωρίς εμπόδια ή τζάμια καταλήγουν στην αίθουσα της αγωνιστικής κληρονομιάς της Mercedes με τα Silver Arrows. Τα ασημένια βέλη, που δεν οφείλουν το όνομα τους σε μια αισθητική ιδέα και μια ποσότητα μπογιάς, αλλά σε μια έξυπνη ιδέα μείωσης βάρους μέσω αφαίρεσης του χρώματος.
Η Γέννηση: Karl & Bertha Benz
Το πρώτο έκθεμα που αντικρίζει ο επισκέπτης είναι ένα λευκό άλογο, πριν μπει στην πρώτη αίθουσα όπου βρίσκεται «το ρολόι του παππού», ο πρώτος κινητήρας εσωτερικής καύσης του Benz.
Δίπλα του δύο πραγματικοί θρύλοι της αυτοκίνησης. Το Daimler Motorkutsche του 1886 και το Benz Patent-Motorwagen, το οποίο «γεννήθηκε» μεν την ίδια χρονιά, αλλά άνθισε δύο χρόνια αργότερα.
Γιατί όπως αποδείχθηκε, η μηχανολογική τέχνη του Karl Benz δεν ήταν από μόνη της αρκετή. Χρειάστηκε το θάρρος της συζύγου του, Bertha Benz για να απογειώσει το 0,75 ίππων δημιούργημα του Γερμανού.
Τον Αύγουστο του 1888, η Bertha πήρε το Model III της πατέντας και πραγματοποίησε το πρώτο ταξίδι μεγάλης απόστασης στην ιστορία, διανύοντας 106 χλμ. Έχοντας στο πλευρό της τα δύο παιδιά της και αποδεικνύοντας σε έναν δύσπιστο κόσμο ότι η άμαξα χωρίς άλογα δεν ήταν απλώς ένα πείραμα, αλλά το μέλλον της μετακίνησης.
Αυτό το ιστορικό «test drive» ήταν γεμάτο από πρωτιές και καινοτομίες της αυτοκίνησης, οι οποίες προέκυψαν από ανάγκη. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, η Bertha έγινε η πρώτη που χρησιμοποίησε τακάκια φρένων τοποθετώντας κομμάτια από δέρμα στις ξύλινες επιφάνειες πέδησης.
Χρησιμοποίησε μια καρφίτσα από τα μαλλιά της για να καθαρίσει το σωληνάκι παροχής καυσίμου και μετέτρεψε ένα φαρμακείο του Wiesloch στο πρώτο «βενζινάδικο» του κόσμου.
Σήμερα, 140 χρόνια μετά, η Mercedes-Benz τιμά αυτή την κληρονομιά, θυμίζοντάς μας ότι η εξέλιξη του αυτοκινήτου άρχισε από μια γυναίκα που τόλμησε να οδηγήσει πέρα από τα όρια της εποχής της.
Καθώς ο επισκέπτης κατηφορίζει στους διαδρόμους, μπορεί να παρακολουθήσει τα καντηλάκια με κερί, που εκτελούσαν χρέη φώτων, να εξελίσσονται σε LED Matrix και το μοχλό (σε στυλ εξωλέμβιας) του Motorwagen να καταλήγει στο …διαστημικό τιμόνι της W11 του Lewis Hamilton.
Αλλά και τις πρώτες διαφορετικές δημιουργίες της μάρκας, με δυο τροχούς, καθώς και οχήματα φτιαγμένα για αέρα και νερό.
Η Ταχύτητα: Τα Silver Arrows
Το 1934 η Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου (FIA) είχε θέσει ένα όριο ανώτατου βάρους. Έτσι τα αγωνιστικά αυτοκίνητα δεν έπρεπε να ξεπερνούν τα 750 κιλά (χωρίς καύσιμο και ελαστικά).
Όταν η Mercedes-Benz έφερε το ολοκαίνουργιο μοντέλο της, την W25, στον τεχνικό έλεγχο του Grand Prix του Nürburgring, η ζυγαριά έδειξε 751 κιλά. Ήταν μόλις ένα κιλό πάνω από το όριο, αλλά αυτό σήμαινε αποκλεισμό. Τότε ο διευθυντής της ομάδας, Alfred Neubauer και ο οδηγός Manfred von Brauchitsch σκέφτηκαν μια απλή αλλά… αποτελεσματική λύση. Ζήτησαν από τους μηχανικούς να ξύσουν όλο το λευκό χρώμα από το αμάξωμα κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Εκείνα τα χρόνια κάθε χώρα είχε ένα συγκεκριμένο αγωνιστικό χρώμα. Η Ιταλία είχε το κόκκινο (Rosso Corsa), η Γαλλία το μπλε (Bleu de France), η Μεγάλη Βρετανία το πράσινο (British Racing Green) και η Γερμανία το λευκό. Ξύνοντας όλη τη μπογιά αποκαλύφθηκε το γυμνό, γυαλιστερό αλουμίνιο του αμαξώματος και το βάρος ήταν εντός ορίου.
Η Mercedes κέρδισε τον αγώνα και ο Τύπος, εντυπωσιασμένος από την αστραφτερή μεταλλική εμφάνιση και την ταχύτητα του αυτοκινήτου, το ονόμασε «Silver Arrow».
Η Ζωή: Τα πρώτα στοιχεία παθητικής ασφάλειας
Η Mercedes-Benz ήταν η πρώτη εταιρεία που μετέτρεψε την ασφάλεια από «τύχη» σε επιστήμη και στο Μουσείο υπάρχει μια εντυπωσιακή ενότητα αφιερωμένη σε αυτό.
Ήδη από το 1959 η μάρκα άρχισε τις πρώτες συστηματικές δοκιμές σύγκρουσης (crash tests). Σε μια εποχή που η ασφάλεια ήταν δευτερευούσης σημασίας, η Mercedes «θυσίαζε» αυτοκίνητά της, ρίχνοντάς τα πάνω σε σταθερά εμπόδια ή αναποδογυρίζοντάς τα, για να μελετήσει τις συνέπειες. Αυτή η έρευνα οδήγησε στην επαναστατική εφεύρεση της «ζώνης ελεγχόμενης παραμόρφωσης», επιτρέποντας στο αυτοκίνητο να απορροφά την ενέργεια της σύγκρουσης για να προστατεύσει τους επιβάτες.
Είναι συναρπαστικό να βλέπεις στο Μουσείο τα «πειραματόζωα» της δεκαετίας του ’50 και του ’60, τα οποία εκτοξεύονταν με τη βοήθεια πυραύλων ή ατμού για να φτάσουν τις απαιτούμενες ταχύτητες πρόσκρουσης. Αλλά και την πρώτη προσπάθεια «τηλεμετρίας» που γινόταν όταν το υπό μελέτη όχημα συνδεόταν μέσω καλωδίων στην οροφή του, με ένα station wagon/κινητό εργαστήριο μόλις δύο μέτρα πιο πίσω.
Αυτή η εμμονή με την προστασία της ανθρώπινης ζωής, που άρχισε πριν από 70 χρόνια με τις δοκιμές της W111,υπάρχει στο ίδιο DNA που βρίσκουμε σήμερα στα σύγχρονα μοντέλα της μάρκας.
Οι Σιωπηλοί Ήρωες: Η Εξέλιξη των Crash Dummies
Ασχολούμενη με την δομική ακεραιότητα του αυτοκινήτου, η Mercedes-Benz συνειδητοποίησε γρήγορα ότι χρειαζόταν έναν τρόπο να μετρήσει τί ακριβώς συνέβαινε μέσα στην καμπίνα κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης. Στη δεκαετία του 1950, πριν την εμφάνιση των εξελιγμένων αισθητήρων, οι μέθοδοι ήταν πρωτόγονες. Αρχικά συνέβαλε το τοπικό νεκροτομείο με αζήτητα σώματα. Αλλά στη συνέχεια οι μηχανικοί χρησιμοποιούσαν σάκους με άμμο ή ακόμα και βαριές κούκλες σε φυσικό μέγεθος, οι οποίες όμως δεν μπορούσαν να δώσουν στοιχεία για κατάγματα οστών ή εσωτερικούς τραυματισμούς. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, η Mercedes-Benz άρχισε να χρησιμοποιεί τα πρώτα «τυποποιημένα» ανδρείκελα, τα οποία ήταν ουσιαστικά αρθρωτές κούκλες σχεδιασμένες να μιμούνται την κατανομή του ανθρώπινου βάρους.
Με το πέρασμα των ετών, αυτοί οι «σιωπηλοί ήρωες» μετατράπηκαν σε όργανα επιστήμης υψηλής τεχνολογίας. Στο Μουσείο, μπορεί κανείς να δει κάποιους από αυτούς, που πλέον αντικαταστάθηκαν από σύγχρονες εκδοχές εξοπλισμένες με εκατοντάδες αισθητήρες που μετρούν τις δυνάμεις G, τη συμπίεση του θώρακα και την επιτάχυνση του κεφαλιού σε διαστήματα χιλιοστών του δευτερολέπτου.
Αυτά είναι μόνο λίγα από όσα μπορεί να δει ο επισκέπτης του μουσείου. Μια επίσκεψη εκεί αξίζει τον χρόνο και το αντίτιμο του εισιτηρίου, ακόμα κι αν το αυτοκίνητο δεν είναι το πάθος σας. Ασφαλώς το ίδιο ισχύει και για άλλες αντίστοιχες εγκαταστάσεις εκτός και εντός Ελλάδος.
Φωτο: Χριστίνα Μυρτώ Σταθάκη / Mercedes-Benz
Ακολουθήστε το Carselectric.gr στο Facebook
Ακολουθήστε το Carselectric.gr στο Google news
